Het pijltje is meestal het makkelijkste onderdeel

Het pijltje is meestal het makkelijkste onderdeel. Op een architectuurplaat ziet het er vaak verrassend eenvoudig uit. In de praktijk is dat zelden zo.

Neem een zorgorganisatie die werkt met Nedap ONS voor het zorgproces, Exact voor de financiële administratie en AFAS voor HR. Op papier kun je daar prima een paar pijltjes tussen tekenen. Medewerkersgegevens van AFAS naar ONS. Productiegegevens uit ONS richting Exact. Klaar.

Maar dan begint het pas.

Wat is eigenlijk een medewerker?

Is dat in alle systemen dezelfde persoon, met dezelfde sleutel en dezelfde status? Wanneer is iemand uit dienst? Wanneer wordt een wijziging doorgegeven? Wat gebeurt er met een invalkracht, een medewerker met twee contracten of iemand die op meerdere locaties werkt?

En wanneer is productie definitief?

Bij financiële gegevens geldt hetzelfde. Welke productie uit ONS moet precies naar Exact? Wanneer is die productie definitief? Welke correcties kunnen achteraf nog plaatsvinden? En gebruikt iedereen eigenlijk dezelfde definities?

De koppeling is zelden het probleem

De koppeling zelf is technisch vaak nog wel te maken. Zorgen dat de informatie aan beide kanten hetzelfde betekent, betrouwbaar blijft en bruikbaar is in het proces, is meestal een stuk ingewikkelder.

Juist in de zorg bestaan veel systemen naast elkaar, ieder met een eigen geschiedenis, datamodel en logica. Gegevensuitwisseling is daarom niet alleen een technische exercitie. Het gaat net zo goed over afspraken, definities, eigenaarschap en beheer.

Wanneer is een integratie geslaagd?

Een integratie is wat mij betreft pas geslaagd als niet alleen het pijltje werkt, maar de informatie die erdoorheen gaat ook klopt en daadwerkelijk gebruikt kan worden.

Dat vraagt soms wat meer werk dan een architectuurplaat doet vermoeden.